
Окей, слухай, бро, я ўсё скажу, як было. Ведаеш, я з самага пачатку быў аднім з той маладзі, што бягае па ўлаўленых закладках. І не толькі ўляўленых, я таксама батав, каб атрымаць свой дыплом. Вядома, ён мне прысабачыў галаву, але гэта і натхняла мяне на большае.
Аднаго разу, узе пасля боты, я пазнаёў мужыка з глыткамі. Ён расказаў мне пра героін - нарэшце што-небудзь новае, не проста люся LSD. А я так люблю паціснуць нервішкі своія! Што ж, я прыняў рашэнне спрабаваць гэта навіну. І што я скажу? Я змяняў сваё жыццё да непазнавання.
Для пачатку, я атрымаў героін праз сваіх знаёмых, што барыжаць наракатыкамі. Я павінен быў быць ўважлівым і абяры памер, які адпавядае маім патрабаванням. Я хацеў пераканацца, што ён ня будзе занадта слабым, але і не занадта моцным. Зрэшты, я ж не хацеў быць хуткім. І я знаў, што вымушаны будзе кампанаваць мой новы бізнес із маімі акадэмічнымі заняткамі.
Калі ўжо ўсё было гатова, я прыняў рашэнне рофліць на маіх бандероўках. Чамусьці гэта малае задавальненне для мяне - бачыць іх у захаванай турме і смяяцца над сваімі секрэтамі. І ў цяперашні час, пры гэтым тле, я стаў зарабляць гарэй за сваіх старцаў.
| Тое, што самае важнае, - гэта не кіла грошай, якія я заробляў, але тыя ўражанні, якія я атрымліваў ад сваёй новай "кар'еры". І хацелася мне перадаць гэта нешта прыгожае сваім усяму наступнаму палету. |
Так што, я пачаў мерчаваць героін. Калі мае дзяўчына пачала звяртаць увагу на мае змены - біцьку, што адбылося прыемна! Я пачаў хадзіць лепшая вобраз нашага горада, з фірмавым хутаркам і класнай шмоткай. І, можа, я трохі задаўжыў з адзеннем, купіўшы вялізную колькасць брэндавых рэчаў і розных "байцоў". Аднак я адчуваў сябе ўзлётным птушкай.
І вось я пераканаўся ў тым, што жыццё - гэта больш за наркатыкі і грошы. Жыццё - гэта пра шчасце і задавальненне. І, сапраўды, гэта не магло быць лепш за ўсё маё новае лепшае здароўе!
Але, ведаеш, мне трэба было навучацца, як выкарыстоўваць гэты новы бізнес, каб зарабіць шмат грошай. Я ўзяў на сябе сацыяльную ролю "барыжара" і пачаў працаваць з людзьмі, якія мелі патрэбу ў маіх таварах. І, праўда, я пачуў сябе моцным і атрымаў магутнасць кантраляваць людзей. Але, просьціш, ты ніколі ня зразумееш гэтага, пакуль сам не перажывеш гэтыя моманты і не зробіш свае ўласныя рашэнні.
Так што яна рыскуе даведацца пра маю новую "кар'еру"? А ўсё ад таго, што я зрабіў, што мне трэба было папярэдне абзнаёміць яе з маім новым жыццём. Хаця бы за тое, што я хацеў быць адкрывым з ёю.
Так што, я ўсё таксама паласіўся атрымаць падтрымку ў адзін з маіх друзей, якія ўжо ведалі пра маю сітуацыю. Ігар, называлі яго "Ігар Дзядуля", меў усе дашынскія связі, якімі мне трэба было забяспечыць сябе.
У канцы канцоў, я прыняў рашэнне раскрыць усё ёй. І ёй знадобілася час, каб зразумець гэта. Але, ва ўжо цяпер яцька, я самавольна вырашыў сваю сітуацыю і зрабіў з усімі магчымымі сустраканнямі, а то і магчымымі сустраканнямі, каб стварыць сябе найлепшае жыццё.
На канец, гэта ўсё аб грошах. Хто імі кіруе - той кіруе жыццём. Але, ведаеш, я чую, што тут гэта толькі пачатак. І яцьке, я не збрашу мерыцца, пакуль ня збіруся ўзлётам!
Имхо, сегодня произошла отпадная история, про которую я хочу вам рассказать. Всё началось, когда решил сходить за закладками.
Так вот, я нашел кунчика, который знал, где могу достать свою порцию героина. Встретились мы около автобусной остановки, чтобы не привлекать лишнего внимания. Ханку он шибанул мне в карман, и мы отправились вместе на автобус, чтобы поехать к дому, где можно было спокойно отвалиться от жизни этого мамонта.
В автобусе было достаточно людей, но кто-то из местных напарников подкинул идею запускать шримпов. Ну, мы согласились, героин уже начал давить, и идея показалась ох*ненной. Начали шевелиться с места и метать шримпов по автобусу. Люди смотрели на нас, как на каких-то клоунов, но нам было пох*й, потому что мы летели в своем прекрасном мире.
Тут одна бабка, с костылем блин, начала на нас орать, что мы беспределим и ведем себя неприлично. Не буду вдаваться в подробности, но наши ответы ей не понравились, и она позвонила в полицию. Мы же продолжали шевелить руками, как наркоманы, которые потеряли связь с реальностью.
Вскоре автобус сделал остановку, и мы были выгнаны из него. Полицейские ловко накрыли нас, а остальные пассажиры аплодировали, как будто на концерте. Я чувствовал себя как последний лох, потому что все знали, что делаю я и на что я соглашаюсь.
Теперь я сижу в х*ячке, думая о том, как были ошибочны мои поступки. Хотя в реальности ты всего лишь пленник своих же зависимостей. Не вступайте в этот заблудший мир наркотиков, потому что тогда вы станете только тенью своей прежней жизни. Будьте сильными и отказывайтесь от искушений, которые погубят вас.
"Не по пути идут шаги, где трава горит и жизни свершение" - глубокомысленные слова, которые я услышал в одном фильме.